Savaş ve Açlık: İnsan Ruhunun Derin Acıları
Savaş ve Açlık, insan ruhunu derinden etkileyen acıları ve savaşın getirdiği sefaletin hikayesini anlatıyor.
Savaş ve Açlık: İnsan Ruhunun Derin Acıları
“Savaş, yalnızca askerleri değil, en çok da çocukların hayallerini yok eder.”
Merhaba değerli okuyucular… Bugün sizlere, etkisinden uzun süre kurtulamayacağım bir eser olan Savaş ve Açlık’tan bahsedeceğim.
Bazı kitaplar, yalnızca bir hikaye sunmaz; bir dönemin acılarını derinlemesine hissettirir. Hasan İzzettin Dinamo’nun Savaş ve Açlar romanı, benim için tam da böyle bir eser.
Tarihi genellikle büyük komutanların zaferleri, imzalanan antlaşmalar ve belirlenen sınırlarla öğrenmeye alışkınız. Ancak bu kitap, tarihin “tozlu ve kanlı” yüzünü gözler önüne seriyor.
Bu eserde kahramanlık hikayeleri yok; açlıktan ot yiyen çocukların feryatları var. Savaşın, yalnızca mermilerle değil, sefaletle bir milleti nasıl yok ettiğini anlatıyor.
Babaları cephede savaşırken, çocuklarını bir lokma ekmekle hayatta tutmaya çalışan Anadolu kadınlarının dramı ön planda. Savaşın en büyük yıkımının binalarda değil, insan ruhunda ve vicdanında gerçekleştiğini görmek, bazen nefesimi kesti.
Bugün çöpe attığımız her ekmek kırıntısında, lüks saydığımız her konforda, o kuşağın ödediği ağır bedelleri hatırlamamız gerekiyor. Bir arkadaşım bu kitabı bitirdiğinde “Yediğin her lokmadan utanacaksın.” demişti. Gerçekten de çok haklıydı. “İnsan ne kadar aç kalabilir?” sorusunun değil, “Açlık insanı neye dönüştürür?” sorusunun yanıtı bu kitapta gizli.
Bu yazımı okuduktan sonra, eğer hazırsanız, kitabı okuyun… Ancak bittiğinde aynı kişi olmayacağınızı bilmelisiniz.
O çileli kuşağı saygıyla anıyorum. Gönülden tavsiye ettiğim bu esere notum 9/10.
Açlık, insanın içindeki tüm erdemleri birer birer kemirip yok eden sessiz bir canavardır.
Dünyada en korkunç olan şey, insanın insanı yemesi değil, insanın insanı aç bırakmasıdır.
Mide gurultusu, bazen top seslerinden daha yüksek çıkar ve insanın onurunu susturur.
Ölüm, artık her gün gördüğümüz bir tanıdık gibiydi. Kimse ölene ağlamıyor, sadece sıranın ne zaman kendisine geleceğini düşünüyordu.
Zenginlerin savaş naraları attığı yerlerde, faturayı her zaman yoksulun sofrasındaki ekmek öder.
Savaş, yalnızca toprakları değil, insan kalbinin merhametini de işgal ediyordu.
